Veelgestelde vragen

Zoals altijd; het vlees goed verhitten en handen en keukengerei wassen nadat het in aanraking is geweest met onverhit kippenvlees. Kijk voor goede bereidingstips ook op de pagina bereidingstips.

Dit is praktisch onmogelijk. Mocht er in een enkel geval al curatief antibiotica gebruikt zijn, dan wordt de wettelijke wachttermijn tussen toediening en slachtdag verdubbeld. De wachttermijn is de tijd waarin de kip na gebruik van een antibioticum niet geslacht mag worden. Elk antibioticum heeft haar eigen wettelijk vastgelegde wachttermijn. In het uitzonderlijke geval van gebruik van een antibioticum verdubbelen wij deze termijn dus nog eens.

Ja en nee. 

Voor onze biologische landhoenders ligt het gebruik van antibiotica vast middels een regelgeving. Dit is eenvoudig na te lezen op www.skal.nl. Voor onze Maïs-Scharrelkip geldt dat dit niet in de regelgeving is opgenomen, maar hiervoor hebben we interne procedures opgesteld. Zo komt deze kip ook niet in aanmerking voor preventief gebruik van antibiotica. 

Bij de KemperKip wordt slechts sporadisch gebruik gemaakt van curatieve antibiotica. De basis hiervoor ligt in de volgende feiten: 

1. We maken gebruik van een traaggroeiend ras met een hoge natuurlijke weerstand. 
2. De KemperKip wordt gehouden met een lage hokbezetting. 
3. De KemperKip heeft een royale uitloop en geniet daardoor van veel lucht en licht wat gezien kan worden als het meest natuurlijke medicijn. 
4. De KemperKip wordt ouder dan gangbare kippen en krijgen daardoor de tijd om natuurlijk te herstellen van eventuele kinderziekte. 

ESBL staat voor Extended Spectrum Beta-Lactamase. Dit is een enzym dat door darmbacteriën wordt geproduceerd en ervoor zorgt dat die bacteriën resistent worden voor bepaalde soorten antibiotica.

Voor gezonde mensen zijn ESBL-bacteriën niet gevaarlijk. Van een bacterie met het enzym ESBL word je namelijk alleen ziek als het om een ziekmakende bacterie gaat zoals salmonella E/St of campylobacter. In bepaalde gevallen, bijvoorbeeld bij een verminderde weerstand of bij een operatie, kan een dergelijke bacterie een infectie tot gevolg hebben die dan lastig te behandelen is.
Antibiotica die normaal gebruikt worden om deze infecties te behandelen – de penicillines en cefalosporines – werken dan niet meer. Alleen antibiotica van een ander soort, de zogenoemde carbapenem, helpen dan nog. Die kunnen alleen in het ziekenhuis via een infuus worden toegediend. Er zijn echter al artsen die te maken krijgen met patiënten die besmet zijn met een bacterie waar ook carbapenem niet meer tegen helpt.

Naar schatting is zo’n 88% van het reguliere kippenvlees besmet met ESBL. Momenteel loopt een uitgebreid onderzoek van het RIVM naar het besmettingsniveau bij biologische vleeskippen. De verwachting is dat dit percentage aanmerkelijk lager ligt. Indien hierover meer duidelijkheid is van het RIVM zullen we daar direct melding over maken op deze site. Rundvlees en varkensvlees zijn voor ongeveer 20% besmet. Bij mensen is dat niet bekend. Wel draagt zo’n 4% van de ziekenhuispatiënten bacteriën met ESBL bij zich. In de huisartsenpraktijk beschikt 1 tot 2% van de E-coli-bacteriën over ESBL. Gelukkig zijn de meeste bacteriën met ESBL niet ziekmakend.

Dat is niet precies bekend. Uit recent onderzoek van het RIVM blijkt wel dat zeker driekwart van de patiënten die zijn besmet met ESBL, minstens nog 2 maanden deze bacterie met zich meedragen. Een kwart van de dragers is er zelfs na een jaar nog niet van verlost. Overigens is het zo dat de bacteriën die een tijd lang niet met antibioticain aanraking komen, geleidelijk de ontwikkelde resistentie verliezen.

Het vogelgriepvirus H8N5 dat is aangetroffen op een pluimveebedrijf is hoogst besmettelijk en pathogeen voor pluimvee. Vogelgriep kan zich tussen kippen verspreiden door direct contact, door de lucht of via besmet materiaal zoals mest. In zeldzame gevallen kunnen vogelgriepvirussen overgaan van dier op mens. Dit gebeurt alleen als er sprake is van direct en intensief contact tussen besmette dieren en mensen.  Hoe de besmetting in Hekendorp is ontstaan is nog onduidelijk. Het is niet uitgesloten dat dit is gebeurd door insleep van materiaal van besmette wilde vogels omdat bekend is dat de kleine wilde zwaan dit virustype bij zich draagt.

Hoewel het virus erg gevaarlijk is voor pluimvee is de consumptie van pluimveevlees volstrekt veilig. Dit is bevestigd door diverse officiële organisaties (zoals het RIVM en het ministerie van Economische Zaken). Er zijn geen gevallen bekend waarbij een persoon besmet is geraakt door de consumptie van pluimveevlees van met vogelgriep besmette dieren. Het vogelgriepvirus wordt dus niet overgedragen op de mens door de consumptie van, met de normale hygiënemaatregelen bereid, pluimveevlees. Dit geldt vanzelfsprekend ook voor de pluimveevleesproducten, die door en door gegaard, worden aangeboden. Het virus wordt door verhitting gedood.

Kippen waarbij is vastgesteld dat deze besmet zijn met het virus worden uit de markt genomen en vernietigd. Deze maatregel is er op gericht om verdere verspreiding van het virus te voorkomen maar, heeft bovendien tot gevolg dat deze producten hoe dan ook nooit in het humane consumptiekanaal komen.

Vogelgriep, ook wel vogelpest of aviaire influenza genoemd, is een besmettelijke virusziekte die zo nu en dan bij pluimvee (kippen, kalkoenen, eenden en ganzen) en andere vogelsoorten zoals duiven en zwanen wordt aangetoond. Wereldwijd circuleren verschillende vogelgriepvirussen onder wilde watervogels, ook in Nederland. Deze watervogels zijn de natuurlijke bron van de virussen die vooral onder pluimvee vogelgriep kunnen veroorzaken.

Vogelgriep is de verzamelnaam voor het ziektebeeld dat veroorzaakt wordt door veel verschillende griepvirussen. Sommige van deze virustypen leiden tot ernstige ziekte of overlijden bij vogels. Dit heet hoog-pathogene aviaire influenza. Andere typen vogelgriep verlopen juist mild of zelfs zonder ziekteverschijnselen (laag pathogene aviaire influenza).

Of er sprake is van hoog- of laag pathogene aviaire influenza wordt bepaald op grond van onderzoek bij de betrokken dieren. Dit onderzoek wordt uitgevoerd door de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit (NVWA) en laboratorium onderzoek bij het Centraal Veterinair Instituut (CVI).